Wróć do notatnika

Pięć słów, pół godziny myślenia

O kompresowaniu myśli, wiadomościach bez kontekstu i powrocie do pisania, które prowadzi czytelnika przez całą historię.

Skalisty grzbiet górski nad dolinami wypełnionymi mgłą, pod zachmurzonym niebem.

Kiedyś potrafiłem usiąść i napisać kilka stron rozprawki właściwie z niczego.

W szkole średniej przychodziło mi to całkiem naturalnie. Dostawałem temat, zaczynałem pisać i po chwili miałem tekst. Wstęp, rozwinięcie, argumenty, dygresje. Wszystko jakoś układało się po drodze.

Potem przyszedł internet.

Najpierw Gadu-Gadu, później gry komputerowe i komunikacja, w której liczyło się przede wszystkim jedno: szybkość.

Nie było czasu na rozbudowane wypowiedzi.

Trzeba było przekazać informację w ułamku sekundy, najlepiej tak, żeby wszyscy od razu wiedzieli, co mają zrobić.

Pięć słów.

Enter.

Następna sprawa.

Z czasem ten sposób komunikowania zaczął przenikać do innych obszarów życia.

Dzisiaj potrafię analizować jakiś problem przez pół godziny, rozważyć kilka wariantów, odrzucić błędne założenia, dojść do wniosku, po czym wysłać wiadomość składającą się z pięciu słów.

Dla mnie wszystko jest jasne.

Przecież właśnie poświęciłem pół godziny na dojście do odpowiedzi.

Problem w tym, że odbiorca nie uczestniczył w tych trzydziestu minutach.

Dostał tylko wynik.

To trochę tak, jakby przeczytać ostatnie zdanie powieści i oczekiwać, że czytelnik zrozumie wszystkie wcześniejsze wydarzenia.

Zacząłem się więc zastanawiać, czy naprawdę straciłem umiejętność pisania, czy po prostu przez lata ćwiczyłem coś zupełnie przeciwnego.

Zamiast rozwijania myśli — jej kompresję.

Zamiast prowadzenia czytelnika przez historię — dostarczanie rezultatu.

Nie uważam, żeby jedno było lepsze od drugiego. W wielu sytuacjach zwięzłość jest ogromną zaletą.

Ale czasem brakuje mi tej dawnej swobody, kiedy mogłem po prostu pisać i zobaczyć, dokąd zaprowadzi mnie własna myśl.

Może właśnie po to powstał ten blog.

Żeby czasami napisać pięćset słów zamiast pięciu.

Chociaż znając siebie, pewnie i tak skończę na:

„Zrobię mały POC”.

B.

Koniec tekstu. Początek własnych przemyśleń.
Porozmawiajmy o tym

Jeszcze jedna perspektywa

Internet nie potrzebował kolejnego bloga

Tekst 1 min czytania